"سايه ي ايمان"
همه گوش ايستاده ام
در انتهاي اين كوچه ي تاريك و بن بست
در پريشاني ديوارهاي بهم آويخته
ميان هم آغوشي انتظار و تشويش!
من مي دانم
در نهايت اين انتظار،
رازيست به شفافي كودكي هايم
و روياي عرياني كه
بر پرده هاي تنهايي ام خواهد لغزيد!
من به تو
و فرداهاي لبالب از روشني مي انديشم
و به زندگي!
و بوسه مي كارم بروي حجم اين زندان
تا شكفتن رهايي!
ما تمام تاريكي را واژگون مي كنيم
من پر از ايمانم
پر از تكرار آواز كولياني كه آمدن تو را نويد داده اند
من روشنم از تراكم ستاره و نور
و تصويري از تو
كه معصومانه بروي تنهاييِ ذهن من
سايه انداخته است...
پائیز۸۹
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آذر ۱۳۹۰ ساعت توسط یلدا ج
|